شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم.

 تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
«دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی...»

وقتی از پنجره دلت
به آسمون آبی خوبیهایت می نگرم

احساسی در درونم می گوید

کاش وسعت آبی لحظه هایت را

 هیچ وقت

 از دست ندهم

تنهایی را با یاد تو به پایان خواهم برد ...

شب ها را با حس نگاهت...  با حس بودن در آغوشت. ...

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم...

چشمهايم را مي شستي و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي...

کاش مي دانستي که چقدر دوستت دارم  ...

اي کاش تمام نا گفته هایم را مي دانستي . . . .

به شبها كه هق هق كودكانه ام زير بالش

 پنهان است فكر نكن ديگر بزرگ شده ام

 آنقدر كه دلم يك آبنبات شيرين مي خواهد

 با طعم لبهاي تو و بادكنكي صورتي پر از

نفسهايت.

دوستت دارم ، دوستت دارم

به لطافت برگ گل

به ظرافت و زيبايي گل رز ، نرگس ، مريم

به لطافت شبنم صبحگاهي ، به استقامت كوه ، به پختگي پير دهر

دوستت دارم ، دوستت دارم

به اندازه يك دنيا پر از محبت ، به تو عشق مي ورزم

كاش كه اين عشق را با محبت پاسخ دهي

دوستت دارم ، دوستت دارم

عشق من منتظرت مي مانم ، تا قيامت ، تا دنيا هست

تا روزي عشقت را نثارم كني

دوستت دارم ، دوستت دارم

مرغ عشق زيباي من

فرسنگها از من دوري و روحم متعلق به توست

دوستت دارم ، دوستت دارم

دوستم داشته باش ، تا اعماق روحم از عشق تو لبريز شود

اميد به تو دارم ، اميدم را نااميد نكن

محبوب من ، دلدار من ، عشق من

دوستت دارم ، تا دوستم داشته باشي

مرغ عشق من ، جفت زيباي من

دوستت دارم ، دوستت دارم

اگر بدانم كه عاشقم هستي و مرا مي خواهي

غم هجرانت را به جان مي خرم

دوستت دارم ، دوستت دارم

مرغ عشق من ، جفت زيباي من

هر روز كنار پنجره ثانيه هارو مي شمرم

با گم شدن تولحظه ها مي گم ازت دل مي برم

كنار قاب شيشه اي مي شكنه هر شب بغض ماه

در حسرت صداي تو چه دير ميرن اين هفته هاي بي صدا

طلوع دلتنگي دل غروب سرد رفتنه

بي تو بي عبور تو تموم لحظه هام غمه

هر روز غروب با ياد تو زندگيم سر مي كنم

چشم هاي خشك جاده رو با گريه هام تر مي كنم

تو جاده هاي شوم شب تنهاترين مسافرم

رد سفيد خاطرات پاك نمي شه ز خاطرم

به دل مي گم برو نمون پا روي خط شب بزار

بي همسفر بي آشنا چون اينه رسم روزگار

توي تاريكي جاده عين شمع بي تو می سوزم

روي اين دقايق شوم چشم به انتها مي دوزم

مي شم همون خسته ي تنها كه تو ذهن شب اسيره

توي لحظه هاي آخر بي تو و صدات مي ميره

دیگر توان قهر کردن با تو را هم از کف دادم ........
هر چند که جای پایت در خانه ام دیده نمی شود ،
وحیاط تهی از قدم پاکت ..........
وخاکستر غم بی تو همه جا پراکنده ،
وعنکبوت غم در دلم تار ،تنیده .......
ومحبتت هر زمان شعله ورتر گشته .......
کاش مهربان نبودی وتلخ چهره ودژم خوی ،
که می توانستم از تو فراری شوم .......
اما..........
مهربانیت زنجیر وکمندت ....
وخوش روئیت ،پنجره باز دلت به سوی دلم
ودر گل عشق تو ،فرو می روم هر روز،صبح ومساء ،
خدایم رحم کند.....ای حبیبم .......
یا حبیبی ......یا حبیبی .......
امان از هجران..........
وای از روزی ،که بی خبر پر بکشی
ودر سرزمین دیگری ،لانه کنی
که این گریزی نیست ،گلم ..........
ومن در هر حال ......خوشبختیت می خواهم وشادکامیت
ونا گزیر بر هجرت صبر خواهم کرد...........ان چنان که یعقوب نبی بر یوسف پیامبر............

آن هنگام که آن بوته خار بر روي زمين تنها بود

 خداوند گل سرخي را درکنارش رويانيد ...

آن گل در کنار بوته خار شکفت ...

 خداوند برگشت و آن گل را از روي زمين با خود به آسمان برد .

 اما آن گل ديگر هرگز نشکفت .........

نشکفت آري

 آن گل سرخ ريشه اش را کنار آن بوته روي زمين جا گذاشته بود

 آخر آن گل به آن بوته خار دل بسته بود

 درآن هنگام بود که خداوند گريست ..

و عشق را آفريد

کداميک از ما بدجنس تريم؟
من؟
که آرزوي کشيدن موهايت يکدم رهايم نمي کند؟
يا تو؟
که هميشه هوس کندن گوش هايم آزارت مي دهد؟
بدجنس!!
کداميک بچه تريم؟
من؟
که کودکانه بهانه چشمهايت را مي گيرم؟
يا تو؟
که بچه گانه شعرم را خط خطي مي کني؟
کداميک عاشق تريم؟
من؟
که ذره ذره وجودم چون شمع در حسرت نگاهت آب مي شود؟
يا تو؟
که شعله نگاهت هردم شعله ور نگشته خاکسترم مي کند؟
کداميک بازيگوش تريم؟
من؟
که دلم بازيچه بازي موهايت در نسيم هر لحظه به شوق بوييدن زلفت مي تپد؟
يا تو؟
که با هر کرشمه ات بيچاره دلم را به بازي گرفته اي؟
... ها؟! ...کداميک؟

کنار من باش ، کنار اين پرنده پر و بال شکسته ، تا پيدا کند آسمان را در نگاه روشنت . کنار من باش ، کنار اين تخته پاره ، تا که آرام گيرد در کنار ساحلت

به من از آن بگو. که توان گفتنش با ديگران را نداری. با من بخند. با من گريه کن. تمام زيباييهای زندگی را با من شريک باش. و. در کنار من. با تمام زشتيها ستيز کن مهربانم تا همیشه کنارم باش

معنای زنده بودن من، با تو بودن است.

نزدیك، دور

                        سیـر، گرسنه

                                                     رها، اسیـر

دلتنگ، شاد

آن لحظه‌ای كه بی تو سرآید مرا، مبـاد!

تو باش

با دستهایت

                   - حتی اگر سرد باشند-

با چشمهایت

                   - حتی اگر خالی باشند

                                                       از آن نگاهی که آغاز می کند روح راـ

باش

با آن لحن نازنین ات

                         حتی اگر تلخ باشد 

                                                   - به تلخی سرنوشت من -

تو باش

 فقط باش

که وقتی هستی

از شعف حضورت؛

من نه توان لمس دارم، نه می بینم، نه می شنوم، نه...

تو باش...

که وقتی هستی من در نیستیِ خوشایند عشق، از خود رها می شوم...

برایت آسمانی خواهم کشید

پر از ستاره های همیشه نورانی

تو در آغوش من روی ابرها

من غرق آنهمه مهربانی

در کنار جاده ي عشق با يک بغل ياس منتظرت مي مانم

دلواپسي هايم را به شب مي بندم

قاصدکهاي خيالم را به سويت پرواز مي دهم

و منتظرت مي مانم

ديگر از نامرديها خستـــه شدم

و زير سکوت قلبهاي آهنــي مي‌شکنم

 و با دل تنـهــا منتظرت مي مانم

تو را در سپيده‌دم فرداها مي‌بينم

 و صداي دلنشين تو را مي شنوم

تو مي‌آيي و با پاک‌ترين لبخند ،  وجودم را به اسارت مي‌گيري

 و گرمي حضوري خورشيدوار را به طلوع آرزوهايم حک مي‌کني

 و آمدنت همچون قاصدکي بهار را

براي هستي خزان زده ام به ارمغان مي آورد

پس بيا که همچنان منتظرت هستم...

ای عشق همه بهانه از  توست     

 من خامشم اين ترانه از توست 

بی بهانه دوستت دارم                                                                   

آن بانگ بلند صبحگاهی

وين زمزمهُ شبانه از توست

بی بهانه دوستت دارم 

من اندهِ خويش را ندانم

اين گريهُ بی بهانه از توست

بی بهانه دوستت دارم 

ای آتش جان پاکبازان

درخرمن من  زبانه از تست

بی بهانه دوستت دارم 

افسون شدهُ تو را زبان نيست

ور هست همه فسانه از تست

بی بهانه دوستت دارم 

کشتیّ مرا چه بيم دريا؟

طوفان ز تو و کرانه از تست

بی بهانه دوستت دارم 

گر باده دهی وگرنه,غم نيست

مست از تو, شرابخانه از تست

بی بهانه دوستت دارم 

می را چه اثر به  پيش چشمت؟

کاين مستی شادمانه از توست

بی بهانه دوستت دارم 

                 بی بهانه دوستت دارم

                                 بی بهانه دوستت دارم

                                 قطار می رود
                                   تو می روی
                            تمام ایستگاه می رود
                            و من چقدر ساده ام
                              که سالهای سال
                                 در انتظار تو
                      کنار این قطار رفته ایستاده ام
                                  و همچنان
                       به نرده های ایستگاه رفته
                               تکیه داده ام!